Weekje in de Alpen in Frankrijk

Vorig jaar begonnen met fietsen omdat ik het voetballen bij de Veteranen niet leuk meer vond. Via Dick tot de koop van een fiets gekomen en me maar aangemeld bij Tour’75. Dat was, en is, wennen, er wordt hard gereden voor een toerclub. En doorlopend een beetje aan het bijleren waarbij de belangrijkste leermomenten zijn om niet te veel in de wind te zitten, vooral aangeven niet goed te zijn, veel kilometers maken en ondertussen aan een ieder vertellen dat je nog niet zo veel gedaan hebt, solist zijn maar toch heel graag met de club samen fietsen. Kortom een bijzondere wereld voor een voetballer.

Vroeger al geroepen minimaal een keer de Marmotte en de Dolomietenmarathon te willen rijden, zonder er bij stil te staan wat dat nu precies inhoudt. Eind vorig jaar begon Dick te vertellen over deelname aan de Marmotte met wat fietsvrienden uit Westerlee. Tja, en hoe reageer je dan als je het fietsen leuk vind en nog wat hebt geroepen zo’n 25 jaar geleden……….. je vraagt of je ook meekan met de groep. Het resultaat is dat de inschrijving geregeld is en het verblijf geboekt is voor de week van 27 juni t/m 4 juli 2010. En als je dan toch gaat boek je natuurlijk een dag extra erbij om het kleinere broertje van de Marmotte, La Vaujany, ook nog maar te gaan rijden op zondag 27 juni 2010.

Opgeven en vertellen dat je gaat rijden is leuk, maar na enig nadenken kom je er dan achter dat je hard moet trainen om zoiets te kunnen rijden en dat het misschien wel gekkenwerk is als je nog nooit hoger hebt geklommen dan wat heuvels in Limburg en Tecklenburg en omgeving. Dus in de voorbereiding ook nog maar Tilff – Bastogne – Tilff, 250 km en Les Trois Ballons, zoiets als La Vaujany, maar dan in de Vogezen opgenomen in de voorbereiding. Gedurende de voorbereiding regelmatig jezelf de vraag stellen waar je mee bezig bent en waarom het nu eigenlijk een doel voor je is. Gezien het gebrek aan racefietservaring en gewicht dat mee omhoog moet, moet je wel een beetje gek zijn. Gelukkig willen Rene en Harry ook de Marmotte rijden en ja…….dan kun je niet meer afhaken natuurlijk.

Voordat je het door hebt is het zaterdag 26 juni 2010 en staat Dick met de auto voor de deur om 05.00 uur. Na een vlot verlopen reis, met als enig minpunt de eetstop met Indische wokschotel, kwamen we dan tegen 17.30 uur aan op de camping waar we de week zouden gaan doorbrengen. De camping en mobile home zijn snel goedgekeurd en we konden nog net onze zaken voor de La Vaujany ophalen. Daarna maar op tijd naar bedje toe.

Zondag de 27e gewoon lekker om 05.00 uur opstaan, dit is echt aan te bevelen nadat je een dag eerder ook lekker vroeg bent opgestaan en zo’n 1250 kilometer hebt gereden. Maar gelukkig is de te leveren inspanning niet zo groot en hoeven we de tocht ook niet uit te rijden, want een oud-amateurwielrenner had dat ook nog nooit gedaan. Maar ja dan heb je buiten de waard gerekend van de twee oud-voetballers. Dus Dick eindigde de tocht als 214e in een hele mooie eindtijd van 7 uur en 59 minuten over 173,5 kilometer en bijna 4000 hoogtemeters. Bart kwam iets later op de registratie en wel in 9 uur en 22 minuten (nummer 282). Het blijkt dat het mogelijk is om op een dag meerdere cols te beklimmen met o.a. Col de Grand Serre, Col d’Ornon, Alpe d’Huez (achterzijde), Col de Sarenne. Dit geeft me een beetje vertrouwen voor de komende zaterdag, maar ook het gevoel dat het een zware beproeving wordt.
De maandag slaat de twijfel toe bij ons beiden, want de benen doen toch wel zeer en voelen niet echt soepel aan. Gelukkig dient Oranje te voetballen en we besluiten dit excuus te benutten voor een klein stukje uitfietsen in het dal, zo’n 40 km, en voor een beeldscherm hangen.

Voor de dinsdag was de keuze gevallen om een, volgens Dick, leuke klim te doen. De klim loopt lekker en je hebt mooie uitzichten op de omgeving. De praktijk toonde dat hij gelijk had wat betreft de mooie uitzichten. De klim was toch wel iets zwaarder met grote delen een stijgingspercentage van 10 of 11 %.

Vanaf woensdag veranderde er het een en ander. De overige fanatiekelingen arriveren op de camping. Koeno, Sibolt en John uit Westerlee al mooi in de ochtend, 03.30 uur, en na een kleine rustpauze gingen we met 5 op pad voor een mooie tocht. Hierbij hebben we Les Deux Alpes en de Col d’Ornon beklommen. Tevreden na een mooie tocht onder heerlijke weersomstandigheden arriveerden we op de camping. Enige tijd later kwamen ook Rene en Harry aan. Het werd duidelijk dat de groep vanaf dat moment zich bezig hield met het grote doel van de week, namelijk La Marmotte.

Er werd over gepraat, men daagde elkaar uit en elke keer was het een combinatie van vertrouwen in eigen kwaliteit, bluf, onzekerheid en prikkelen. Voor de niet aanwezigen is de sfeer moeilijk weer te geven, maar gezellig was het wel. Tussentijds is er op donderdag nog even een beetje gefietst met beklimmingen van de Alpe d’Huez via Villard Reculas en de Col de Sarenne. De laatst genoemde col is een bijzonder beestje, vanuit Alpe d’Huez ga je terug in de tijd en fiets je op een veredeld fietspad met op zijn tijd mooie kasseienpassages, alleen verwacht je die in Drenthe of Parijs – Roubaix. ’s Avonds is er nog een cameraploeg langsgekomen en zijn de meeste hoofdrolspelers nog geïnterviewd over de eigen verwachtingen en de onderlinge krachtsverhoudingen. Het heeft een boeiend stukje beeldmateriaal opgeleverd. Helaas kan het nog niet uitgezonden worden omdat de rechten nog betwist worden. Wel is het zo dat er pittige uitspraken zijn gedaan over de te halen tijd en wie nu eigenlijk de sterkste van het stel is. Koeno kwam als favoriet uit de exitpoll, met Dick als belangrijkste uitdager. Verder werd Rene nog een keer genoemd, waarschijnlijk als beloning voor het meerijden, en werd Harry nog als een zeer gevaarlijke outsider bestempeld.

De vrijdag is vervolgens de vervelendste dag. Een ieder zit vol verlangen om te fietsen, maar het verstand zegeviert gelukkig. Nog wel de Alpe d’Huez op via de 21 bochtjes om de materialen voor La Marmotte op te halen en boven blijkt dan dat het toch wel een groot evenement is. Wat een drukte en een handel in een skidorp midden in de zomer. Gelukkig wint Oranje ’s middags van Brazilië en kunnen we een tijdje over die wedstrijd praten. Daarna komt het voorbereiden op gang en zie je op de camping niets anders dan uit elkaar gehaalde fietsen, die netjes gepoetst worden en voorzichtig in elkaar gezet worden. Als je die activiteiten zo ziet krijg je het gevoel dat veel fietsers meer met hun “baby” druk zijn dan met vriendin of vriend. Dan valt op tijd een stilte over de camping.

De stilte is op zaterdag al aardig vroeg over. Gedurende de nacht wordt er regelmatig gewoeld en gedraaid in bed en de toiletten hebben bijna dezelfde bezettingsgraad als in de rust van een wedstrijd van Oranje. Gelukkig is er voor een ieder het excuus om op 05.00 uur in actie te komen en de laatste voorbereidingen te starten. Zoveel fietsers, zoveel voorbereidingen en dus geen peil op te trekken wat de beste voorbereiding is en wat het beste allemaal meegenomen kan/moet worden onderweg. De concentratie is hoog en de spanning voelbaar uit de wat kort gegeven antwoorden, niet verstaan wat er gezegd wordt en de momenten van stilte die opeens vallen. Kort koersen naar Bourg d’Oisans, de vertrekplaats, daar het bijbehorende startvak opzoeken en inrijden en dan wachten. Gelukkig gaat het wachten op zijn Frans en dus is de start ongeveer 10 minuten later dan gepland.

Direct na de start waan ik me in een profkoers, ze vliegen me links en rechts voorbij en velen zal ik de gehele dag niet terugzien. Dan begint na een kleine opwarming bij de Barrage du Verney de 20 kilometer lange beklimming van de Glandon. Voor mij kan er niet met een slechtere berg begonnen worden. Hij loopt erg onregelmatig waardoor je niet in een ritme kan komen en piekt op veel plaatsen tot boven de 11%. De tussentijdse zeer scherpe afdaling en volgende zeer steile beklimming verhogen het plezier ook niet direct. Dat plezier komt wel terug vanaf het moment dat ik het stuwmeer op tweederde van de beklimming bereik. Het is mooi boven en het valt me op dat het behoorlijk stil is ondanks vele zwoegende fietsers voor, naast en achter me. Bovenop de Glandon over de mat en op zoek naar water in de chaos en vervolgens de gevaarlijke afdaling in. Onderweg een enkele roekeloze zien zitten met wat schaafwonden en open wondjes, maar geen hele zorgwekkende toestanden. Na de afdaling van 22 kilometer en een stukje dal, met toch behoorlijke klimmen er in, komt de 2e col in zicht. De beklimming van de Telegraphe, 12 kilometer met 7-8 %, is een mooie beklimming, maar met koude rillingen op de armen niet echt een pleziertje. Gelukkig kwam Rene me achterop en hebben we even gepraat, waarna ik hem maar doorstuurde want anders koelde hij wel erg snel af. Maar toch gewoon boven gekomen en dus al de helft van de 65 te maken klimkilometers voor vandaag achter de rug. Na een vlotte afdaling van 5 kilometer begint dan de beklimming van de Galibier in Valloire. Leuk is het dat hij lekker begint met een kort stukje van 10 procent en dan in een bijna rechte weg verder gaat. Hierbij gaat het stijgingspercentage van 5% al heel snel naar 8- 9 % en leer je wel om niet te vaak naar voren te kijken. Je ziet dan namelijk fietsers fietsen en je weet dat je daar misschien ook bent over een half uur. De laatste 8 kilometers gaat de weg over op haarspeldbochten. Het voor mij enige leuke was het restaurant waar ik 2 cola kon kopen. Voor het overige krijg je het zelfde gevoel als eerst alleen is de beklimming lekker steil en kijk je niet naar voren maar naar boven om te zien waar je heen moet. Er komt geen einde aan de beklimming lijkt het, ondertussen fiets je over smeltwater en langs sneeuw en verlang je naar de top. Je verlangt heel erg naar de top en dus krijg je van de organisatie de mogelijkheid om ook echt over de top te gaan, en vervolgens sta je daar op 2646 meter hoogte te zoeken naar water en partjes banaan en sinaasappel.

Heb je er ongeveer 3,5 uur over gedaan om boven te komen, wil je boven toch ook wel graag naar beneden en ben je dus na 1,25 uur, via de Col de Lautaret, aan de voet van de Alpe d’Huez. Bijna gesloopt, in een ontzettende hitte van 40 graden Celsius op de teller, moet je besluiten wat je gaat doen. Hier stoppen en finishen als La Marmatton of doorgaan en de 14 kilometer lange klim via 21 bochten en gemiddeld 7,9% stijging te finishen bovenop. Waarom ik kies voor door te gaan zal een combinatie zijn van verplichting naar jezelf, opgeven hoort niet en aanwezigheid van 6 anderen zijn. Ondanks de hitte, de verplicht te nemen rustmomenten, het opbeurende gesprek en steun van de eerder gefinishte 4 kompanen, de voor pampus liggende medefietsers, kom ik boven over de finish en is het tijd om te genieten van de geleverde prestaties.
Na een kort moment van herstel, waarbij het certificaat is opgehaald en tijdchip is ingeleverd, de afdaling gedaan en alvast de 1e hersteltraining richting de camping.

Op de camping blijkt dat een ieder diep is gegaan deze dag en dat er weinig energie meer in de lichamen zit. Natuurlijk wordt er uitgebreid gepraat over de belevenissen, maar het is vroeg donker in en rond de mobile homes. Op zondag op tijd er uit en vervolgens de 1250 kilometers overbruggen om thuis te komen.

Nu 2 dagen later geniet ik nog van de afgelopen week en kijk met een goed gevoel terug. Het was boeiend, leuk, gezellig en een bijzondere ervaring voor me. Hierbij dank aan Koeno, Sibolt, John, Dick, Rene en Harry voor het gezelschap en ondersteuning en felicitaties. Ondertussen heb ik begrepen dat Rene tijdens de Marmotte van alles heeft beleefd en hierover gaat berichten op de site.